Liens

Recommander

Cliquez ici pour recommander ce blog

Texte Libre

 
Principiis obsta et Finem respice

("prenez garde aux débuts" et "considérez la fin", adage latin cité par Milton Mayer)

Mercredi 6 août 2008
Sur Ipernity le tout nouveau site de partage d'images, musiques blogs, multilingue (français anglais allemand,etc, y compris chinois, catalan, et .... Espéranto.
Et justement c'est cet usage de l'Espéranto pour la communication (pas seulement sur Ipernity) que je veux illustrer, à ceux qui demùandnt "bof! à quoi ça peut bien servir ce truc, voici la réponse d'un coréen (il l'a mis en espéranto, je le traduit ici en fançais)

"Depuis l'année 2000 j'ai commencé à utiliser un ordinateur, et de faire connaissance avec des amis étrangers, malgré que nous habitons dans des parties diamétralement opposés du globe terrestre. Quoique le décalage horaire gêne un peu pour nous rencontrer l'un l'autre, cependant je peux presque tous les jours les joindre par la voix ou par l'écriture. Plus je rencontre souvent d'autant plus je me sens fier du fait que je maîtrise l'Espéranto. Quoique certains disent que l'Espéranto n'est rien de plus qu'un hobby, n'empêche que pour moi l'Espéranto est une langue importante pour faire connaissance avec des amis étrangers,car l'Espéranto est la seule langue que je maîtrise à part ma langue maternelle, le coréen. Si je peux utiliser Internet je ne me sent plus seul (moi non plus) mes amis du monde entier sont à côté de moi, discutant avec moi. Mon fils a un téléphone portable, qu'on apelle "de troisième génération". Par ce moyen mon fils peut s'en servir non seulement comme camera maj aussi comme ordinateur et peut aussi utiliser skype. Voici qu'est venu le temps où on peut se rencontrer l'un l'autre par skype, assis sur un banc dans un parc par ce téléphone portble de troisième génération.
publié dans : ESPERANTO ajouter un commentaire
commentaires (0)    recommander
Vendredi 27 juin 2008

Iras abiturient'

de K. KALOCSAY

el Streĉita kordo, 1931

Dum splena hor', ĉagrena hor'
Ĉe l' kor' min ekkaresis
Arĝentsonor' de l' rememor'
Pri l' tempoj, kiuj ĉesis.

Ĝojriĉa temp', feliĉa temp'
De l' knab' facilanima!
Ho, viv-abund' en korprofund'!
La viv' estas senlima!

Senpena sort' kaj plena fort',
Amika rondo varma!
Kortuŝa fid', plenbuŝa rid'
Pri ia farso ĉarma!

Ho, ora viv', ĝojflora viv',
Flugiloj ĝojfrapantaj!
Malĝoj' kaj dub'? Facila nub'!
Projektoj dolĉe vantaj!

Studenta temp'! Ho, venta temp'!
Aĝ' de printempa vento,
Aĝ' de April': en blanka bril'
Burĝonas knabosento:

Naiva am'. Je kiso jam
La lip' soifa estas
Kaj per admir' la amdezir'
La amatinon vestas.

Naiva poz': he, sen ripoz'
Nur supren sur deklivo!
Infana sonĝ', ho, vana sonĝ',
Ĉar vekas zorg' de l' vivo...

Reportu brilon al la malĝojkanto,
Malnova, kara kant', adiaŭkanto:

Iras abiturient'
Jam for...
Adiaŭ, kamarad-taĉment',
Jam for...
La voj' alhejma antaŭ mi,
Filistro estos ankaŭ mi.
Jam for... al voj'...
Ni kisu nin je l' lasta foj'.

Infan sonĝ', ho vana sonĝ',
Ĉar vekas zorg' de l' vivo,
Kaj svenas ĝoj', kaj venas voj'
Malsupren sur deklivo.

En juga dev' la fluga rev',
La sonĝa mond' ekpalas,
Flugila sving' sen cel-ating'
Lamiĝas, kaj -- ni falas.

Nenie sav'. Eĉ ama rav'
Ne helpas por leviĝo,
Ĉagrenos nin, ke venos fin':
Aŭ tromp', aŭ senreviĝo.

Kaj post esper' la malprosper'
Eterna kaj rigida,
Splenigas nin, plenigas nin
Per saĝ' vingr-acida:

Por kio lukt'? Acida frukt'
Ja estas la espero,
Kaj ĝi de sur branĉ' sen matur'
Defalos al la tero.

Do, lasu nur: viv' pasu nur,
Ĉar estas ver' ordona,
Ke estas mond' kaj restas mond'
Malĝoja kaj malbona.


Ho, ploru, ploru kun la ekploranto,
Malnova, kara kant', adiaŭkanto:

Iras abiturient'
Jam for...
Adiaŭ, kamarad-taĉment',
Jam for...
La voj' alhejma antaŭ mi,
Filistro estos ankaŭ mi.
Jam for... al voj'.
Ni kisu nin je l' lasta foj'






Ĉiuj la poemoj de Streĉita kordo  legeblaj !
ĉi-tie:
http://www.freeweb.hu/egalite/kalocsay/strecxita.htm
mi precipe konsilas legi:
Homo
kaj
Maja Idilio
publié dans : ESPERANTO ajouter un commentaire
commentaires (0)    recommander
Samedi 3 mai 2008
Jen bonega poemo:
le texte ici:
vvvvvhttp://cezarblogo.blogspot.com/2007/11/eo-kaj-cezar-talpoj.htmlvvvvv

Je ne sais pas à  quoi c'est du, mais ce poème me paraît de grande valaur, excellent, autant par sa forme et par son sens.
VVVVVVV

Esayez de l'apprendre par coeur, il le mérite

Mi ne povus klarigi kial sed kaj por legi (laŭtvoĉe) kaj  por kompreni, tiun poemon mi sentas kiel tre valoran.
Estas klasikaĵo!     parkere lerninda!

publié dans : ESPERANTO ajouter un commentaire
commentaires (0)    recommander
Vendredi 25 avril 2008
jam de du jaroj mortis, por  ĉiam, "Ludovikito" , laboreginta "diletanto" (15/1/1918-25/4/2005) 

Veranome ITO Kanzi, li diradis, ke li ne bone scipovas Esperanton, tamen lia esperanto estis tre bona, li diris sin "diletanto", sed se ĉiu diletantoj estis kiaj li!!! kiom da laborego estus farita! tiu "diletanto" faris "laboron de benediktano": 5000-paĝan 8-voluman romanon pri D-ro Zamenhof en la japana (li diris: "ĉar mi havis bonan fontanplumon kaj paperon, mi povis tion fari", sed li forgesis la talenton sindonemon kaj egan laboron!!!), poste 56-voluman kolektadon detalege alnotita de ĉion, kion D-ro Zamenhof iam kaj iel skribis! Por tion fari li bezonis nur 31 jarojn da laboro, poste li mortis, ĉiam humila memironia.

Kelkaj monatoj antaŭe, 21-an de januaro, lia "ununura amikino" mortintis...

Esperantistoj, atendante de monumento je li, levu la ĉapelon (eĉ se ili ne havas!) kaj havu ioman penson por tiu obskura malfanfarona laboreginto por Esperanto, kiu lasis al ni trezoron da erudicio.



(kaj en Francio ĵus mortis en Noyelles-Godault Georges Bourgois, aŭtoro de "laŭ fluo de l'interparolo" eksa prezidanto de esperanto-Nord, ktp, la 19-an de aprilo 2008, kelkajn semajnoj post kiam lia edzino Sophie mortis)
publié dans : ESPERANTO ajouter un commentaire
commentaires (1)    recommander
Dimanche 6 avril 2008
Legu tiun artikolon,
http://www.ipernity.com/blog/27827/32510
skribita de katala esperantisto vojaĝanta en  suda - okcitana - Francio. Trista historio de lingvo mortanta.

Sed la kondiĉo tie priskribata estas ankaŭ tiu de la tradicia dialekto de "Nordo", t.e. la pikarda , SED ĉi-tie NI ne havas eĉ "pikardajn katalanoj" por remalkovri al ni nian lingvon! Do neniom da espero .....

baldaŭ eĉ la akĉenton neniu plu nur memoros kia ĝi estis ......



Cet article d'un espérantiste Catalan (d'Espagne) en voyage dans le Midi, montre à quel point le modernisme, l'uniformisation, ET l'auto-censure, ont fait des ravages dans les pays théoriquement occitans, mais c'est pareil pour les patois du Nord, et nous dans le Nord on n'a pas  nos catalans dans un quelconque pays étranger pour nous rappeller notre langue. Elle meurt sans rémission ...

publié dans : ESPERANTO ajouter un commentaire
commentaires (0)    recommander
Mardi 18 mars 2008

Du noveloj de Hjalmar Söderberg, tradukitaj de Sten Johansson.


HUNDO SEN MASTRO

Viro mortis, kaj post lia morto neniu prizorgis lian nigran hundon. La hundo longe kaj amare funebris pri li. Ĝi tamen ne kuŝiĝis por morti sur la tombo de sia mastro, eble pro tio ke ĝi ne sciis kie tiu troviĝas, eble ankaŭ pro tio ke ĝi esence estis hundo juna kaj gaja, kiu ankoraŭ ŝajnis havi konton por reguligi kun la vivo.

Troviĝas hundoj duspecaj: tiaj kun mastro, kaj tiaj sen mastro. Laŭ la eksteraĵo tiu distingo ne gravas; senmastra hundo povas esti same grasa kiel la aliaj, ofte eĉ pli grasa. Ne, la diferenco troviĝas aliloke. Por hundo la homo signifas eternon, providencon. Mastron obei, sekvi, fidi: jen por tiel diri la senco de hunda vivo. Estas vere, ke ĝi ne dum ĉiu minuto de la tago pensas pri sia mastro, kaj ke ĝi ne ĉiam akompanas lin ĉekalkane; ne, ĝi ofte vagas tute sola kun afereca mieno dum ĝi priflaras domangulojn, ligas rilatojn kun siaj samspeculoj kaj kaptas oston, se tiel eblas, kaj zorgas pri multo; tamen en la momento kiam ĝia mastro fajfas, ĉio ĉi malaperas el ĝia hunda cerbo pli rapide ol kiel skurĝaj batoj elpelis la vendistojn el la templo; ĉar ĝi scias, ke unu afero estas necesa. Kaj ĝi forgesas sian domangulon kaj sian oston kaj siajn kompanojn kaj rapidas al sia mastro.

Tiu hundo, kies mastro mortis en maniero kiun la hundo ne sciis, kaj estis entombigita en loko kiun la hundo ne konis, dumlonge funebris pri li; sed kiam pasis tagoj kaj nenio okazis, kio povus memorigi ĝin pri la mastro, ĝi forgesis lin. En tiu strato, kie ĝia mastro iam loĝis, ĝi ne plu flaris la odoron de liaj spuroj. Kiam ĝi ludis sur herbejo kun amiko, ofte fajfo tranĉis la aeron, kaj sammomente la amiko malaperis kiel vento. Tiam ĝi streĉis la orelojn, sed neniu fajfo similis tiun de ĝia mastro. Do ĝi forgesis lin, kaj ĝi forgesis ankoraŭ ion: ĝi forgesis ke ĝi iam havis mastron. Ĝi forgesis, ke iam ajn estis tempo, kiam ĝi ne konsiderus ebla por hundo vivi sen mastro. Ĝi iĝis hundo pri kiu direblus, ke ĝiaj bonaj tagoj forpasis, kvankam nur en senco interna, ĉar pri mondaĵoj ĝi sufiĉe prosperis. Ĝi vivis tiel, kiel hundo povas vivi: ĝi foj-foje ŝtelis bonan tagmanĝon sur la vendoplaco kaj ricevis bastonadon, kaj havis amaferojn, kaj kuŝiĝis por dormi kiam ĝi laciĝis. Ĝi akiris amikojn kaj malamikojn. Iutage ĝi zorge tanis la haŭton de hundo pli malforta, alitage ĝi mem estis grave taŭzita de alia, pli forta. Frumatene oni povis vidi ĝin kuri malsupren laŭ la strato de sia mastro, kie ĝi pro kutimo ankoraŭ plej ofte restadis. Ĝi kuras rekte antaŭen kun mieno kvazaŭ ĝi havus ion gravan por plenumi; pasante priflaras hundon renkontatan, sed ne zorgas daŭrigi la konatiĝon; poste ĝi rapidiĝas, sed subite sidiĝas por grati sin malantaŭ orelo kun flamiĝanta energio. En la sekva momento ĝi eksaltas kaj flugas trans la straton por peli ruĝan katon tra kela truo, post kio ĝi kun rekonkerita mieno afereca pluiras sian vojon kaj malaperas post domangulo.

Tiel pasis ĝia tago, kaj jaro proksime spursekvis jaron, kaj ĝi maljuniĝis sen tion rimarki.

Poste do alvenis vespero nuba. Estis humide kaj malvarme, kaj iam-tiam ekpluvis. La maljuna hundo dum tuta tago vagadis longe for en la urbo; ĝi malrapide supreniris la straton, ĝi iomete lamis; foj-foje ĝi haltis por skuegi sian nigran felon, kiu kun la jaroj grizmiksiĝis ĉirkaŭ la kapo kaj kolo. Laŭ sia kutimo ĝi flaris jen dekstre, jen maldekste; poste ĝi deviis sub pordegan volbon, kaj kiam ĝi revenis el tiu, alia hundo ĝin akompanis. Sekvamomente aperis ankaŭ tria. Ili estis hundoj junaj kaj ŝercemaj, kaj ili volis logi ĝin al ludado; sed ĝi estis malbonhumora, kaj krome komenciĝis pluvego. Tiam fajfo tranĉis la aeron, longa kaj akra fajfo. La maljuna hundo rigardis la du junajn, sed ili ne atentis; fajfis neniu el iliaj mastroj. Tiam la maljuna senmastra hundo streĉis la orelojn; ĝi subite sentis sin tre stranga. Jen ankoraŭ fajfo, kaj la maljuna hundo perplekse saltis jen unuflanken jen aliflanken. Fajfas ĝia mastro, tiam ĝi ja devas obei! Triafoje iu fajfis, same persiste kaj akre. Kie li do estas, kiudirekte? Kiel tio okazis, ke mi disiĝis de mia mastro? Kaj de kiam ni disiĝis, de hieraŭ aŭ de tri tagoj aŭ eble de momento? Kaj kiel aspektis mia mastro, kaj kian odoron li havis, kaj kie li estas, kie li estas? Ĝi kuris en rondoj priflarante ĉiujn preterpasantojn, sed neniu estis ĝia mastro, kaj neniu volis esti tia. Tiam ĝi turnis sin kaj kuris malsupren laŭ la strato; ĉe domangulo ĝi haltis por rigardi ĉirkaŭen ĉiudirekte. Ĝia mastro ne estis tie. Tiam ĝi galope rekuris laŭ la strato; koto ŝprucis de ĝi kaj pluvakvo fluis de ĝia felo. Ĉiuangule ĝi haltis, sed nenie troviĝis ĝia mastro. Tiam ĝi sidiĝis en stratkruciĝo, streĉis sian hirtan kapon al la ĉielo kaj hurlis.

Ĉu vi iam vidis, ĉu vi iam aŭdis tian hundon forgesitan, senmastran, kiu streĉas sian kolon al la ĉielo kaj hurlas, hurlas? La aliaj hundoj malrapide fortrotas kun la vosto inter la kruroj; ja ili ne povas konsoli nek helpi.

LA TUĈDESEGNO

En iu aprila tago antaŭ multaj jaroj, en epoko kiam mi ankoraŭ cerbumis pri la senco de l’ vivo, mi eniris etan cigarbutikon ĉe strateto por aĉeti cigaron. Mi elektis malhelan kaj angulhavan El Zelo, metis ĝin en mian cigarujon, pagis kaj preparis min por foriri. Sed subite mi ekhavis la ideon montri al la junulino, kiu laboris en la butiketo, kaj de kiu mi ofte aĉetis miajn cigarojn, etan desegnon faritan per tuĉo, kiu hazarde kuŝis en mia biletujo. Mi ricevis ĝin de juna artisto, kaj laŭ mia opinio ĝi estis tre bela.

“Jen rigardu”, mi diris etendante ĝin al ŝi, “kion vi pensas pri tio ĉi?”

Ŝi prenis ĝin mane kun scivola intereso kaj rigardis ĝin tre longe kaj tre proksime. Ŝi turnis ĝin laŭ pluraj direktoj, kaj ŝia vizaĝo alprenis mienon de pena pensado.

“Nu, kion ĝi signifas?” ŝi fine demandis kun scivolaj okuloj.

Mi iomete konsterniĝis.

“Ĝi nenion specialan signifas”, mi respondis. “Ĝi estas nura pejzaĝo. Jen tero kaj jen ĉielo, kaj tio estas vojo... Ordinara vojo...”

“Nu, tion mi ja vidas”, ŝi grimacis per sufice malĝentila tono; “sed mi volas ekscii kion ĝi signifas.”

Mi estis senkonsila kaj embarasita; neniam mi ekpensis pri tio, ke ĝi ion signifus. Sed ŝia koncepto ne estis ŝancelebla; ŝi unu fojon por ĉiam ekhavis la ideon, ke tiu bildo devas esti iaspeca “serĉu la katon”. Kial mi aliokaze montrus ĝin al ŝi? Fine ŝi almetis ĝin al la fenestra glaco por travidi ĝin. Kredeble oni iam montris al ŝi iajn kuriozajn ludkartojn, kiuj sub normala lumo prezentas karoan naŭon aŭ pikan fanton, sed kiuj, se oni tenas ilin kontraŭ la lumo, prezentas ion maldecan.

Ŝia ekzamenado tamen donis nenian rezulton. Ŝi redonis la desegnon, kaj mi preparis min por foriri. Tiam la povra knabino subite tre ruĝiĝis kaj ekparolis kun ploro en la voĉo:

“Hontu, vi vere malbone agas, kiam vi tiel mokas min. Mi tre bone scias ke mi estas nur malriĉa knabino kaj ne povas akiri bonan edukon; sed pro tio ne necesas moki min. Ĉu vi ne bonvolus diri, kion signifas via bildo?”

Kion mi respondu? Mi donus multon por povi diri al ŝi kion ĝi signifas; sed mi ne povis tion fari, ĉar ĝi ja nenion signifis!

*

Nu, pasis jam pluraj jaroj de tiam. Mi nun fumas aliajn cigarojn kaj aĉetas ilin en alia butiko, kaj mi ne plu cerbumas pri la senco de l’ vivo; tamen ne pro tio ke mi ĝin imagas trovita.




La tuton  kaj multaj aliaj beletraj tekstoj en Esperanto ltroviĝas en:
http://tekstaro.com/serchi/

 

publié dans : ESPERANTO ajouter un commentaire
commentaires (0)    recommander
Jeudi 13 mars 2008

En espéranto aussi on peut écrire des loufoqueries pleines de fantaisie et du plaisir des mots et des sons, et on peut y traduire du "nonsense" anglais, témoin ce poème d'Edward Lear: La chouette et le chat

plezuro!