Le 7 mars 2012, à l'initiative du syndicat CFE-CGC,

s'est tenue une conférence sur les problèmes posés par l'usage de

l'anglais en entreprise et sur la recherche de solutions alternatives.



Au cours de cette conférence, surtout consacrée au constat de la

situation, plusieurs intervenants ont fait part d'expériences vécues.



De façon générale, la question linguistique ne fait l'objet d'aucune

étude rationnelle et trop souvent dans un contexte multilingue,

l'anglais est choisi de façon expéditive, sans la moindre réflexion

sur les besoins, les solutions possibles, les avantages et

inconvénients de chacune d'elle.



Pourtant le choix du tout-anglais* a entraîné de retentissants échecs

industriels : échecs de fusions d'entreprises, prise de pouvoir de

groupes anglo-saxons sur des sociétés françaises en bonne santé.



Le tout-anglais est souvent utilisé par des négociateurs anglo-saxons

pour prendre l’ascendant sur des interlocuteurs beaucoup plus

compétents qu'eux mais, qui contraints de s'exprimer en anglais,

perdent 90% de leurs moyens.



On y apprend comment par le truchement du tout-anglais, une société

moribonde anglo-saxonne (Lucent) a mis la main sur Alcatel (l'un des

fleurons de l'industrie française), parce que les experts français ont

été contraints par leur direction de travailler dans la langue de

leurs interlocuteurs.



Pour les même raisons, la fusion Volvo-Renaut a échoué. Renault a

accepté de négocier en anglais, ce qui a mis ses propres négociateurs

en difficulté.





Des conférenciers ont esquissés quelques solutions

(inter-compréhension**, traduction et interprétation) qui permettent à

chacun de s'exprimer dans sa langue. L’intérêt de l'espéranto n'a pas

pu être présenté au cours de cette conférence.



En conclusion, il apparaît que la question linguistique en entreprise

commence à faire l'objet d'une prise de conscience, même si le sujet

reste encore trop souvent tabou et peu débattu.



Les organisateurs de la conférence envisagent de poursuivre leurs

travaux pour étudier les solutions envisageables.



Notre mouvement participera activement à ces travaux et vous en

tiendra informés. N'hésitez pas à nous contacter si vous souhaitez de

plus amples informations ou si vous désirez y contribuer.



Le bureau de la section française

Europe Démocratie Espéranto 

http://e-d-e.org/IMG/pdf/ConfCFECGC120307.pdf

-----



(*) Le tout-anglais désigne l'utilisation exclusive de l'anglais pour

communiquer, dés lors que dans un groupe, plusieurs personnes (parfois

même une seule personne) ne parlent pas la même langue. Cette solution

exclut de fait tout autre solution : inter-compréhension, traduction,

interprétation...



(**) L'intercompréhension est une technique d'échange où chacun parle

sa langue et comprend celle de son interlocuteur. Cette technique est

basée sur le constat qu'il faut dix fois moins de temps pour acquérir

la connaissance passive d'une langue que pour être capable de

s'exprimer couramment dans cette même langue. Elle permet à chaque

interlocuteur d'être sur un pied d'égalité. Cette technique exige

toutefois un temps d'adaptation pour acquérir la connaissance passive

de la langue de son interlocuteur. L'intercompréhension ne peut

s'appliquer que dans un groupe relativement stable où seules deux ou

trois langues sont présentes.

GDR-aktivuloj por civitanaj rajtoj kontraŭdiris al Joachim Gauck en malferma letero. Tiu estas la ŝtata komisiito por esplorado de la fifaroj de la iama Ministerio de Ŝtata Sekureco de GDR. La oficejo, kiun li estras, administras ĝiajn restintajn arkivojn. La gazetara informo estis ricevita interrete pere de la dissendolisto Balkan-Info.

Malferma letero al Joachim Gauck

Hodiaŭ ni aŭdas de vi, ke en Germanio nun estas atingita tio, por kio siatempe batalis la opozicio en GDR kaj la civitanaj movadoj de la aŭtuno de 1989.

Kvankam laŭ via takso la kondiĉoj en la oriento kaj la okcidento estas ankoraŭ plibonigendaj kaj ja eĉ kelkfoje kritikindaj, nun laŭ vi tamen eblas al ĉiu civitano en la demokratia leĝa ŝtato turni ĉion en pli bona direkto per aktiva kunagado. Vi trovas bedaŭrinda nur, ke ankoraŭ ne ĉiuj komprenis tion.

Ĉu tio ne ŝajnas al vi iel konata? Ĉu vi ankoraŭ memoras kiel oni belparolis al ni la kondiĉojn en GDR? Ke ni devus per aktiva kunlaboro montri nin, kiel la «historiaj venkintoj» en GDR, indaj je ties ŝtata sistemo kaj ĝiaj celoj?

* Ĉu ni ankoraŭ memoras la postulojn de la aŭtunaj civitanaj movadoj? Ni volis dissolvi ne nur la Stasi (=Ŝtata Sekureco), sed ni volis entute ne plu havi sekretajn servojn. Ankaŭ en demokratia aŭskultoŝtato ni ne volas vivi.

* Ni volis ne nur vojaĝi, sed volis ankaŭ landon, en kiu oni ne administras rifuĝintojn kaj eliminas ilin kiel balaston, sed en kiu regas jura egaleco por ĉiuj.
* Ni volis vidi la malaperon ne nur de la Varsovia Traktato, sed entute ne plu havi militarajn blokojn, kiuj disponas la armeojn de siaj membro-ŝtatoj por militmisioj. Ni volis anstataŭe kolektivan sistemon de sekureco, kiu katenas ĉiujn armeojn, egale ĉu tiuj ekpafas kontraŭ la propra popolo aŭ kontraŭ aliaj popoloj. Ni volis nek armileksportojn nek subtenadon de diktaturoj, en kiuj kiel en Turkio tuta popolo estas subjugigita.

Ĉu vi scias ankoraŭ, kio estis skribita en la malneto de konstitucio farita de la Ronda Tablo? Ĝi enhavis multajn el niaj postuloj de la tiama tempo. Bonvolu kontroli, kio de tio hodiaŭ realiĝis. Ĉu vi memoras ankoraŭ la Socialan Ĉarton de la Ronda Tablo? Kaj memoru, kial kaj je kies instigo ĉio ĉi dum la unuiĝa procezo malaperis en la paperkorbon.
* Ni volis ne nur pli da kundecidado – ni volis partoprenon kaj memdecidadon.
* Ni volis ne nur la paperan liberecon, sed ankaŭ socian justecon. Demandu la multajn senlaborulojn, demandu unuavice ankaŭ la virinojn el la iama GDR, kion ili opinias pri la kunekzistado de opinilibereco kaj senhejmeco, de kunvenlibereco kaj senlaboreco, de vojaĝ-libereco kaj bezono de sociala asisto.

Sed vi pensas hodiaŭ, ke ni civitanoj de la aliĝinta kvarono devus esti pli modestaj. Tiu trajto de modesteco tute fremdis al ni tiutempe, aŭtune de 1989. Kaj jam estas tempo, en kiu ni ne nur en la lando de la novaj kvin [federaciaj landoj], sed en la tuta Germanio forskuu de ni tiun submetiĝemon. Ŝanĝos ion nur tiu, kiu supervenkos la adaptiĝemon kaj la fidon al partioj kaj ministerioj, kiuj administras niajn aferojn je nia malutilo.

Je vi kaj multaj el niaj eksaj kunbatalantoj, kiuj en ofico aŭ ĉe mandato paciĝis kun la ekzistanta situacio, ni devos certe rezigni.

Sed jam nun ni malcedas al vi la rajton invoki nin, kiam vi parolas pri la opozicio en GDR.

subskribita de Katrin Bastian, Judith Demba, Bernd Gehrke, Renate Huertgen, Thomas Klein, Silvia Mueller, Sebastian Pflugbeil, Christina Schenk, Reinhard Schult, Bettina Wegner
en Berlino, 1999 11 08 

LEA/G-MAGAZINO
n-ro 28 (4/1999)

Organo de la Libera Esperanto-Asocio por germanlingvaj regionoj
Organ des Freien Esperanto-Bundes für deutschsprachige Gebiete

En fait c'est même pire que ça voyez le sinistre bilan de l'entreprise d'annihilation de la RDA et de son passé (et la vie de ses citoyens méprisés comme des indigènes de colonies, au passage) :

Kaj la malserena bilanco : la fia kaj aroganta rifuzo akcepti kaj respekti, stranga ekstermovolo, koloniisma sinteno, la entrepreno de neniigi Orientgermanion, kaj  ties civitanojn :

http://eo.mondediplo.com/article1552.html

De Rapallo à Herrhausen ......

et au-delà

Jamais le communisme n'a été en mesure de pouvoir mettre en pratique ses
théories,

Et les pays qui au nom de la liberté combattaient le communisme, ce n'était pas au nom de la liberté des
hommes, mais au nom de la liberté du capital.

Ekzemple alia afero, kion oni povas fari per Esperanto estas prezenti dudekjarcentan historion kaj provi detalan, sentabuan bilancon de sovietismo:

Atingoj de socialismo

Atingoj de socialismo (ruse завоева́ния социали́зма) estis populara vortkunmeto en sovetunia diskurso, per kiu oni subkomprenis aron de atingoj pozitive distingantaj socialismon disde kapitalismo.

Ekonomiaj atingoj

• Establo de socialismaj ekonomiaj rilatoj, kiam produktiloj ne estas privataj.
• Planita stabila disvolviĝo de ekonomio.
• Foresto de "marĝenaj tavoloj", kiel en kapitalismaj landoj.

Kaj aliaj atingoj.

Socialaj atingoj

Plej ofte inter "atingoj de socialismo" oni subkomprenis la jenajn socialajn atingojn:

• Senpaga meza edukado (dekjara) por ĉiuj.
• Senpaga alta (universitatnivela) edukado.
• Senpaga sanprotektado, inkluzive regulan kontrolon de sano en laborejoj.
• Ŝtata subteno por emiritoj ("pensio").

Sociala stabileco kaj ĝenerala disvolviĝo de personeco estis konsiderata kiel prioritato.

Politikaj atingoj

Inter la politikaj atingoj oni listigis la jenon:

• Socialisma demokratio, memregado.
• Unupartia sistemo (partio esprimas interesojn de laborantoj).
• Soci-klasa egaleco (foresto de interklasaj tensioj).
• Mildiĝo de internacia tensio kaj militemo.
• Paco kaj amikeco inter popoloj.

Modernaj analizantoj, komparante la post-socialisman socion kun la socialisma, ankaŭ emfazas grandan entuziasmon kaj kolektivismon; foreston de interetnaj konfliktoj; altan aŭtoritaton kaj influon de la ŝtato en la mondo.

Sovetia konstitucio de 1977 pri atingoj de socialismo

Sovetia konstitucio de 1977 proklamis finkonstruon de "evoluita socialismo" en la lando. Kvankam la teksto de la konstitucio ne enhavas priskribon de "atingoj de socialismo", ĝi en du lokoj uzas tiun vortkombinon kiel ion antaŭdifinitan:

• "...baziĝante sur la grandaj soci-ekonomiaj kaj politikaj atingoj de socialismo..."
• "Cele al defendo de atingoj de socialismo, paca laboro de sovetia popolo, memstareco kaj teritoria tuteco de la ŝtato..."

Kritiko

Kritiko de la atingoj

Multaj kritikas la nocion "atingoj de socialismo", parolante ke plejparto de tiuj atingoj estis nur proklamita, sed neniam reale atingita. Kelkaj atingoj, kvankam ekzistantaj en realeco, kaŭzis novajn problemojn kiel neefika funkciado de sanprotekta sistemo kaj aliajn.

Kritiko de la alia socia ordo

Ekzistas ankaŭ kritiko de la alia vidpunkto: kiujn problemojn de socialisma socia ordo solvis anstataŭiginta ĝin kapitalismo?

• Meze de la 1990-aj jaroj reganta partiula klaso transformiĝis al reganta kapitalisma klaso. Multaj direktoroj iĝis posedantoj de produktejoj, antaŭaj ideologoj de komunismo (ekzemple Jegor Gajdar) iĝis reformemaj liberaluloj, antaŭaj membroj de la supera regantaro (Boris Jelcin, Viktor Ĉernomirdin) iĝis regantoj de la nova ŝtato.
• Giganta burokratio kreskis kaj plifirmiĝis.
• Nur pligrandiĝis la diferenco inter la reganta elito (restinta same ferma grupo, kiel antaŭe) kaj la cetera parto de la socio.
• En la socia sfero plejparto de la atingoj estas perditaj: multiĝas komercaj instruaj kaj medicinaj servoj, sistemo de emeritiĝo (pensia sistemo) estas jam multfoje reformita sed pli kaj pli krizas (laŭ pritaksoj de la Monda Banko kaj aliaj financaj institucioj).
•  

à propos, ce que montre un récent sondage:
vachements déçus les russes !
l'expérience les a fait réfléchir
et a fait réfléchir aussi Samoobrona : http://www.samoobrona.org.pl/pages/20.english/index.php?document=presentation.html

les chiffres 15 ans après

Les dernières civilisations à être différentes (et pas comme partout dans le monde l'actuelle caserne uniforme) :

cf le commentaire de "ange"

« Ni priloĝas ruinojn de forpasinta mondo, kaj funebras pri ĉiuj ties heredaĵoj ; mi skribas por deklari al la formortintaj civilizoj mian ploran dankemon. Mi skribas meze abisman melankolion la kronikon de l’nerebonigebla. » (DenisTillinac) "La malpersonigado, kiun li kredas ekvidi en la nuna moderno, profude suferigas lin, ĉar humanisto laŭdifine solidarecas kun ĉiuj la homoj intaj, antaj kaj ontaj." (Pr. Antoine Courban)

par le Pr Antoine COURBAN, de Beyrouth : : "… Nous habitons les ruines d’un monde révolu et nous portons les deuils de tous ses héritages. J’écris pour signifier aux civilisations défuntes ma gratitude éplorée…[…]. J’écris dans une mélancolie sans fond la chronique de l’irréparable ". (Denis Tillinac)
la dépersonnalisation qu’il croit percevoir dans la modernité actuelle le fait profondément souffrir, car l’humaniste est, par définition, solidaire de tous les hommes, passés présents et à venir.

NOUVEAU :

AFFLIGEANT !               

Kion tio povas elvoki? Interalie la tragikan malaperon de ĉiuj malsamaj tradiciaj vestomanieroj por la UNIFORMO de la nuntempa Okcidento (kies modo pluse estas nuntempe eble la plej malbela, kiun estis iam ajn vidita en la plena historio de l'vestado!!). Kiurajte la vestomanieroj kaj normoj de certaj landoj devus trudiĝi sur la tutan mondon?!

Des pli necesas, ne nur legi sed "nutri" kaj riĉigi (estas vikia kunlaboraĵo!) la artikolaron en la Vikipedio pri la tradiciaj vestoj:
http://eo.wikipedia.org/wiki/Vestado#Tradicia_vesto
filistoj de Vikipedio detruis ĉion :

laisserons-nous faire cet infâme rouleau-compresseur qui transforme la terre entière en une caserne où tout le monde va bientôt porter le costume des occidentaux américanisés (et qui est actuellement peut-être le plus moche de toute l'histoire du costume en plus!) ?
et attention ! "On devient l'homme de son uniforme" (Napoléon)

la France aussi est morte:

Et le français, et toutes les langues d'Europe sont menacées !

http://www.typepad.com/t/trackback/2071984/22673772

Ecoutons plutôt les conseils de Jean Domec

et ceux-ci:
"Autrefois, sur notre territoire, nos pays se différenciaient par l'originalité de leurs coutumes et de leurs cultures, de leurs paysages et de leurs sites. Chaque personne portait fièrement la coiffure et le chapeau de sa province de France ou d'outre-mer. Les animaux, eux aussi, marquaient les signes du terroir par la diversité des couleurs de leur pelage ou de leur plumage. D'ailleurs, il y a cent ans, nous parlions de préférence notre langue régionale.

Or, progressivement, nous avons suivi les normes d'une mode unificatrice. Ainsi, les variétés d'animaux ont été éliminées au profit de la race monocorde, proclamée scientifiquement la plus performante. Quant aux humains, n'ont-ils pas suivi l'attraction du jean ? Ainsi, nos vies, comme nos demeures, entourées de pelouses, et nos vêtements tendent-ils à la monotonie ? Nos lieux de rencontres et d'échanges ne se révèlent-ils pas souvent des « non-lieux » : supermarchés, gares, fast-foods, où nous nous réunissons autour d'un liquide aseptisé.

Aussi, pour exister à nouveau, dans un univers souriant et coloré, ne nous faut-il pas favoriser tout ce qui enchante, étonne et différencie ? Ports de voile, de kippas, de croix pour les croyants ; et pour tous, habits bigarrés, chamarrés qui dénotent joie de vivre, fantaisie, nouveauté.

Souvenons-nous donc que même l'uniforme militaire l'était fort peu dans la jeunesse de Georges Courteline.."

Et Alexandre Soljénitsyne:

« L’action de ce rouleau compresseur menace d’éteindre toutes les couleurs de la palette de l’Humanité, toute sa compléxité spirituelle, sa vigueur. »

Enfin voici la dernière phrase du pauvre Claude Lévi-Strauss (qui nous a dit que "Les cultures sont bien différentes, mains non inégales pour autant; Ramener la différence à l'inégalité ou bien l'égalité à l'identité constituent deux formes d'ethnocentrisme"):

“Lorsque l’arc-en-ciel des cultures humaines aura fini de s’abîmer dans le vide creusé par notre fureur; tant que nous serons là et qu’il existera un monde - cette arche ténue qui nous relie à l’inaccessible demeurera, montrant la voie inverse de celle de notre esclavage et dont, à défaut de la parcourir, la contemplation procure à l’homme l’unique faveur qu’il sache mériter: suspendre la marche, retenir l’impulsion qui l’astreint à obturer l’une après l’autre les fissures ouvertes au mur de la nécessité et à parachever son oeuvre en même temps qu’il clôt sa prison; cette faveur que toute société convoite, quels que soient ses croyances, son régime politique et son niveau de civilisation; où elle place son loisir, son plaisir, son repos et sa liberté; chance vitale pour la vie, de se déprendre et qui consiste -adieu sauvages! adieu voyages!- pendant les brefs intervalles où notre espèce supporte d’interrompre son labeur de ruche, à saisir l’essence de ce qu’elle fut et continue d’être, en deçà de la pensée et au delà de la société: dans la contemplation d’un minéral plus beau que toutes nos oeuvres; dans le parfum, plus savant que nos livres, respiré au coeur d’un lis: ou dans le clin d’oeil alourdi de patience, de sérénité et de pardon réciproque, qu’une entente involontaire permet parfois d’échanger avec un chat.”

http://www.survival-international.org/

ah! et puis voilà entre beaucoup d'autres, une culture,

une culture qui n'est pas US, qui n'est pas Mac-do, qui n'est pas flico-DDASS-o-Sarko, qui n'est pas déshumanisée, ni en plastic blanc placo, qui ne pue pas la caserne et le Stalinisme capitaliste contrairement à notre ex-France détruite

Jen du faktoj, kiuj okazis en la jaroj 1950-aj: unu en Italio, la alia en tiam franca Gvineo.

En urbeto de l’itala kvazaŭinsulo, hundo iradis ĉiuvespere samhore ĉe la buŝaltejo, esperante, male je ĉia espereblo, vidi elveturantan sian mastron….. kiu estis mortigita dum la lastfinita 2-a Mondmilito. Tion li faris dum kelkdek jaroj.

La fakton raportis ĉiuj la tiamaj gazetoj.

La Hundo en Konakrio

Ŝipojn atendadis la Konakri-a hundo. Neniu scias pri ĝia nomo, nek nomon de l’mastro, kiu, finiĝintan sian kontrakton, forlasis sian hundon por reiri Francion. De tiam la hundo ne forlasis la havenon, kie ĝi estis fariĝinta iom fama. Vivante, same kiel ŝia itala kolego, per la publika donemo, ĝi same pasigis la li restanajn vivjarojn je atendi la revenon de la sendankulo.

Tuj kiam pasaĝerŝipo aŭ varoŝipo estis anoncita, ĝi alkuriadis kaj salutis ĝin per siaj bojoj. Iom da tempo poste, lokita piede de la elŝipejo, tremetante per senpacienco kaj ĝojo, baldaŭ elrevigotaj, ĝi flaradis unu post la alia la pasaĝerojn, ĝi fiksdirektis al ili sian angoran rigardon, persvadita, ke ĝi finfine vidos ekaperi tiun, kiu estis  perfidinta ĝin, kaj al kiu ĝi estis jam pardoninta.

Jean Prieur « La animo de l’bestoj » 1986 p. 85-86