en espéranto aussi il y a des vers "incontournables" ...
.....
L'arbar' gardstaras post ni, kaj ĝin mute La sun' surŝutas per radiogarboj, Mi tenas vian manon; lante, tute Enretas nin la bunte brilaj farboj, Kaj, kiuj foje en ĉerkoformo glute Nin manĝos: ie staras jam la arboj ....
( "Adiaŭ" Frohleiten, Stirio, Lajos Tarkony, alias Ludoviko Totsche)