al loko

SENDORME

Vi diris : « Atendu min, mi revenos dum steloza nokto

Mute, kvazaŭ kato

Vin mi tuŝos tenere »

Kaj nun mi vin atendas, dume daŭras sendormaj noktoj senfine.
Manoj miaj karesas la korpon, varma haŭto sopiras al loko, kiu nune frostas,

Kie antaŭe vi kuŝis varme.

Mallumon mi volvigas ĉirkaŭ la manfingroj

Same kiel noktan mantelon

Taŭzas branĉojn de l’arboj.

Nur steloj forgesis brili same

Kaj la krescento ne plu flugiligas pensojn.

La nokto etendiĝas ene de mi – tempo,

Sekundoj forpasas mute – la horoj.

Sed apenaŭ la vejnoj enhavas lafan sangon.

Sed frosto proksimiĝas

Kaj papilioj forflugis el la sonĝoj.

3/9/2003     

Princo