ni manon en mano

......

Tagon mi renkontis voje

La rigardon de princino,

Tuŝis mian manon foje

Dolĉa mano de fratino.

La manon mi kaptis kaj premis tremante.

El miaj okuloj ŝi plorojn ĉesigis,

Kaj sulkoj de l’frunto forigis kisante.

Ni manon en mano la vojon daŭrigis.

.....

Pura ŝajnis tuta mondo,

Bona ĉiu, bela ĉio.

.....

Sur vojo de l’vivo nun vagas mi sola,

Senzorge al kie la tempo min blovas ;

Ĉar, kvankam min celus eĉ vorto konsola,

En aĝ’ mia nuna mi vivi ne povas.

Haltis mia koro voje

Ĉe la tombo de l’princino,

Kiu donis al mi foje

Dolĉan manon de fratino.

La tagon, en kiu ŝi haltis kun larmo

Kaj blankan la manon forŝiris el mia,

Mi kial ne povis en morta malvarmo

Ŝin sekvi sub teron al tombo glacia ?


.....

Kaj vagadas nun fantome

Mi, kun floroj en la manoj

Por disporti ŝianome

Al laculoj kaj infanoj.

                      (Poème d'Edmond Privat - 1912)