Qu'il est doux, qu'il est doux

En décembre 2003 je m'étais attaqué à une traduction pas facile. Car malgrè la simplicité du texte et de la langue, ce petit poème si connu récèle une telle magie dans sa simplicité et son harmonie,  qu'on vaoudrait ne pas trop le massacrer et garder son effet incatatoire.
Donc voilà

"Qu'il est doux, qu'il est doux découter des histoires
Des histoires du temps passé,
Quand les branches des arbres sont noires ...."

Tiu en Francio tre konata malgranda poemo (ne la plejtipika de tiu poeto, pli karakterizita de "La morto de lupo", au "Kristo sur la olivejmonto")  de Alfred de Vigny estas tiom harmonia kaj lule rava, ke oni timas traduki  tiun, jen kion mi provis:

Aŭdi al rediroj

Aŭdi al rediroj, kiom, kiom mildas !

Rediroj de l’pasinto-fund’

Dum arbobranĉoj nigras

Dum neĝ’ dika sonĝas sur la frostita grund’

Dum poplo solas sur pala ĉiela fon’

Dum sub la ŝal’ blanka ĵus ĝin kaŝinĝinta

Senmove korvo sin lulas sur arba kron’

Kiel ventoflago sur tur’ pintiĝinta

Aŭdi al rediroj, kiom, kiom mildas !

Rediroj de l’pasinto-fund’

Dum arbobranĉoj nigras

Dum neĝ’ dika sonĝas sur la frostita grund’

                                (Alfred de VIGNY)

La tuto de miaj esperantigoj:
http://r.platteau.free.fr/TradukitajPoemoj.htm