Il n'y a rien de plus désespéré que Verlaine, il avait bien senti ....

Obtuze

Kvietaj en duonlum’

Fare de l’altaj branĉoj

Ni mergu nian amon

La silentan profundon.

Fandu animojn, korojn,

Sensojn dumekstaze,

En langvorecajn svagojn

Pin- kaj arbutujmeze.

Duonfermu l’okulojn,

Brusten kunigu l’brakojn,

Kaj for la kor’ mutiĝe

Por ĉiam ĉian celon pelu.

Agordiĝu lasavole

Je l’lula spir’ venta,

Sulkumanta ĉe via

Krur’ rufon razenonde.

Kaj, kiam, en solen’, vesper’

Falos el nigraj la kverkoj,

Voĉo de nia malesper’

Najtingalo jen kantos.

Paul VERLAINE

Esperantigis R. Platteau
5/8/2003

http://r.platteau.free.fr/TradukitajPoemoj.htm