plenkontentaj Ili forkuras, ĉar vi vere amas

Marjorie Boulton, la  grande poétesse contemporaine de la littérature en Espéranto, qui je crois s'est sentie trahie et malaimée de son père, a pourtant (ou peut-être pour ça) écrit un poème "définitif" profond et admirable sur l'amour paternel et ce qu'il peut, doit, représenter pour un être humain. Ecoutez ce poème merveilleux, et déchirant (la dernière strophe) :
(et vous les pères méditez et pratiquez le il n'y a rien de mieux. Les vraies valeurs de la vie  et des relations humaines s'y trouvent. Vous ne savez pas votre chance ..... votre chance .... )

PAĈJO

La filinet’ kontuzas sian frunton

Kontraŭ la seĝo ; via filo falas ;

Akre priplendas la malican grundon ;

Larmoj en okuletoj tuj kristalas.

La senanima mondo tiel duras!

Kaj tiel pretas, ĉiam por atakoj !

« Ho, paĉjo !” – la geknaboj kuras,

stumble, ekplore tuj al viaj brakoj.

Vi tenas tiun varman rozbukedon

Konsolas ilin, simple kaj sagace ;

Ĉar paĉjo ĉiam konas la rimedon :

« Domaĝe ! Do, mi kisu ĝin kurace!”

Magia patra kiso tuj balzamas

Vundetojn de l’infanoj; plenkontentaj

Ili forkuras, ĉar vi vere amas

Kaj ŝirmas kontraŭ vundoj akcidentaj…

Sur mia vango io tremas brile,

Rigardu min, ho paĉjo !, ĉar mi ploras…

Ve, kara paĉjo ! kisu min simile,

Ĉar mia koro, mia kor’, doloras !

               MARJORIE BOULTON – en Esperanto Antologio, 1984