Li timas, ke oni eldiros

à Marie-Josée - Tréverec

LI TIMAS, KE ONI ELDIROS

(Amiko, mi komprenas, tiu ĝena osto,

Netolerebla, ĉu ne? . . . gorĝo kompatinda !)

« Vidu, sur la herbero kaŭras jen lokusto :

Vent’ inter pinoj fajfas kiel liuto tinta. »

(Amik’, okuloj viaj, mi ja vidas klare.

Trembrilas de kristalaj larmoj el la koro :)

« vidu, du papilioj tie flirtas pare,

Kaj flaru la odoron dolĉan de l’violo ! »

(Amiko, via koro batas maltrankvile,

Sed, sciu, mia koro ja ne estas pli kvieta :)

« Vidu, jen paro de ge-ĉielarkoj brile

Montras sin sur zenito, tre koketa. »

(Ne estas ŝerco, ja pli bonas ne eldiri,

Vian animsekreton povas mi trasenti :

Mortvundos tiu vort’, vi devas konsideri,

Do kial riski blinde, kaj ĝin poste penti !)

(Ĉar mi ne volas, ke suferu vi en flam’,

Ankaŭ mi . . . ankaŭ mi mem ne suferi volas.)

„Vidu, la ĉielarkoj nun disfluis jam,

Kaj ne plu papilioj sur herbej’ petolas. »

(Retenu vin ! la Belo . . . nur burĝon’ tenera,

Kiam ĝin malheligi per nuanc’ de zorgo ?)

“Ni iru, jam mallumas la ĉiel’ vespera, -

Por vidi la matenruĝon ni revenos morgaŭ. »

                                                            Xu Zhimo

                            (esperantigis Saint Jules Zee)

Un des avantages de l'Espéranto, de cette Grande Aventure qu'il représente, est de permettre de découvrir des auteurs et des textes qu'on n'aurait eu autrement jamais eu la chance de rencontrer, ainsi la poésie contemporaine chinoise (de la poésie classique on a des anthologie, mais celle du XXème siècle?).  Ces admirables auteurs que sont Zang Kejia, Xu Zhimo, Li Guangtian, He Qifang;  et ce talentueux traducteur,  Saint Jules Zee à qui on doit cette impalpable et déchirante traduction.