TAGORE - Le Chant de la défaite

KANTO DE L’MALVENKO

Min ordonis Mastro, dum rande de l’vojo sidas mi, kanti kanton de l’Malvenko, ĉar la fianĉinon estas tiu ĉi, kiun Li kaŝe amindumas.

Nigran vualon surmetis ŝi por l’vizaĝon kaŝi je l’popolamas’, sed juvel’ sur la brust’ en nokto briladas.

De l’tago ŝi forlasitas, sed nokto de Dio ŝin atendas, kun ĝiaj lumigitaj lampoj kaj rosoperlumitaj floroj.

Silentas ŝi, kaj malsuprenokulas ; domon sian ŝi forlasis malantaŭ sin, kaj el tiu domo eliĝis sur vento veo.

Sed ĉiuj steloj kantas kanton de amo eterna al tiu milda vizaĝ’ je honto kaj sufer’ plena.

Malfermitas la pordo al la soleca ĉambro ; sonoris la alvoko, kaj koro de l’nokto tremegis per soleno, pro l’venonta aflikto.

Rabindranath Tagore,  Fruktokorbo

poemo n° 85

esperantigis R. Platteau 19/4/2004